Mistig landschap

Dag 14 - Kvikkjokk - Gállakjåhkå (20 km)

Er was niet veel keuze in het kleine winkeltje, dus het eten zal de komende dagen wat kariger zijn. Daarom trakteer ik mezelf op het ontbijt buffet.  Lekker vers brood, een eitje, vers sap, fruit, yoghurt met muesli. Allemaal dingen die ik de afgelopen twee weken heb gemist.

De weersvoorspelling had gisteren vier dagen regen voorspeld, en in de nacht is het ook flink tekeer gegaan. Zodra het droog wordt sta ik op, en daarna gaat zelfs de zon schijnen. Het blijft de hele dag mooi weer. Gelukkig zit de voorspelling er ook weleens aan de goede kant naast.

De zon maakt een hoop goed vandaag, want verder is het niet de beste dag. De route loopt vrijwel alleen maar door het bos, en er zijn veel rotsen en boomwortels. Dat betekent heel veel naar je voeten kijken, en weinig naar de omgeving. Ik vind het maar vermoeiend lopen. 

Af en toe opkijken is trouwens wel verstandig, want er zijn ook heel veel tegenliggers. In 'het zuiden' nog tegen Amy zei: "druk hè, vandaag", toen we 12 mensen gezien hadden. Nu zijn we in 'het noorden', en op deze dag waren er meer dan honderd wandelaars de andere kant op. Zuidwaarts lopen is duidelijk veel populairder dan noordwaarts.

Met de zon in het bos betekent helaas ook dat de muggen zich laten zien. Hier was ik al voor gewaarschuwd, e met muggenspray en een hoofdnet is het wel te doen. Op de kampeerplek weten we met veel moeite het nog natte hout in een kampvuurtje aan te steken, dat houdt wel de muggen weg, maar helaas niet de knutten (midgets). Toch maar vroeg de tent in dan.

Dag 15 - Gállakjåhkå - Aktse (17 km + 3 km roeien)

Ik word uitgeslapen wakker en dat helpt een hoop, deze dag is veel beter dan gisteren. Er zijn nog evenveel rotsen, maar ik vind ze niet meer zo erg. Het is nog droog als ik de tent opbreek, maar daarna gaat het mot regenen. Het is soms de vraag of het beter is met of zonder regenpak, want er staat een flinke klim op het ochtendprogramma, dus dat is zweten!

Na een klim komt natuurlijk de beloning, en dat is deze keer mistige, maar erg mooie, weidse uitzichten over een stelsel van aaneengesloten meren. Ik sta steeds weer stil om er even uitgebreid van te genieten, de regen kan me echt niet deren dan. Ik ben trouwens niet alleen daarboven, een kudde rendieren houdt me nieuwsgierig in de gaten. Gelukkig zijn er veel minder wandelaars dan gisteren, ook al is het nog steeds drukker dan in het zuiden. 

Vanwege de regen zijn de pauzes kort, en de geplande afstand was al niet zo lang, dus al om 13.30 ben ik bij de hut waar de bootoversteek van vandaag vertrekt. Die boot gaat echter pas om 17.15. Amy heeft geen zin om daarop te wachten, dus ik laat me overhalen om te roeien, 3 km over het meer (er liggen twee boten, dus we hoeven niet terug).

We zijn nog steeds geen roeitalenten, en er staat een fikse stroming die ons steeds van koers duwt. Het waait en het regent ook, maar met vereende krachten komen we aan de overkant. Inmiddels wel kletsnat van zowel de regen als gespetter met de roeispanen, en een avontuur rijker.

Gelukkig is de eindbestemming maar een kwartiertje verder, een berghut. Hier binnen kunnen we opdrogen en ik drink een lekker kopje thee met chocola. Al snel worden we vergezeld door een Frans stel, en later nog door een Australische. Het is gezellig, we spelen en paar potjes Uno. En dan is het tijd voor de sauna. Warm en opgedroogd kruip ik de tent in. 

Dag 16 - Aktse - Sitojaurestugorna (22 km)

Vanaf Aktse kun je de berg Skierffe beklimmen. Deze ligt niet op de Kungsleden maar er 7 km vanaf en veel mensen doen deze extra beklimming. Vanaf de berg heb je namelijk perfect uitzicht op de Lajtavvre delta.

Het is een zeer regenachtige dag, ik moet zelfs voor de eerste keer deze tocht de tent opbreken in de regen (zeer irritant). Als ik bij het zijpad naar Skierffe kom is het ontzettend mistig, ik kan niet eens de dichtstbijzijnde heuvels zien. Maar omdat je nooit zult weten of het goed zou zijn als je niet gaat, neem ik toch het zijpad.

Tijdens de klim omhoog vind ik het eerst jammer dat het zo mistig is, dit uitzicht is één van de beste langs de tocht. Maar ik zie voortdurend de delta uit de mist opdoemen en het is op een heel andere manier erg mooi. De mist maakt het mysterieus en past heel goed bij het landschap. Af en toe breekt de zon er opeens tussendoor en dan straalt het landschap prachtig tussen de mistflarden.

Het laatste stuk naar de top is flink klauteren over de rotsen, maar eenmaal boven is de beloning fenomenaal. Alsof het zo bedoeld was is er net even geen mist en de delta is indrukwekkend in al zijn kleurenpracht.  De rivier neemt sediment mee van de gletsjers en is melkachtig wit, wat mengt met de door regenwater gevulde andere stromen. Sommige zijn roodachtig door ijzeroxide, andere meer groen. Absoluut de klim waard. 

Na de afdaling nemen we een shortcut  dwars over de fjäll terug naar de route.  Het is niet moeilijk navigeren (rechts van die top blijven) en het voelt wel extra ruig om zonder maar een pad over deze vlakte te lopen. 

Helaas verandert de motregen die er tot nu steeds was, langzaam in steeds meer echte regen, en dan in een echte hoosbui. De regenkleding houdt het ergste tegen, maar mijn sokken soppen toch echt in mijn schoenen. Het voordeel is dat je niet meer hoeft op te letten en dwars door alle  plassen kunt lopen.

Een boottocht aan het einde van de dag brengt een zestal doorweekte wandelaars naar de hut. Het gaat precies weer net heel hard regenen als ik de tent opzet (5 minuten ervoor, én 5 minuten erna was het droog). Maar in de hut is het droog en warm. Helaas geen sauna, maar je kunt niet alles hebben. 

Dag 17 - Sitojaurestugorna - Saltoluokta (19 km)

In de nacht heeft het flink geregend, maar het is gelukkig droog als ik de tent opbreek, en tijdens het ontbijt zie ik zelfs de zon even. Tijdens het lopen zijn er buien afgewisseld met droge perioden. Net als gisteren worden de buien steeds harder, en de droge perioden steeds korter, tot het één lange hoosbui is. Ik ben zo mogelijk nog natter dan gisteren. Hier helpt de regenkleding ook niet tegen. 

Halverwege de route is een schuilhut, waar ik mijn natte jas even uit kan doen en als troost maar veel koekjes eet. Tijdens het lopen had ik het niet koud, maar zo stil zittend koel ik wel snel af, dus toch maar weer verder. 

Maar wat een mazzel: het is inmiddels droog geworden, en het klaart helemaal op. De zon komt zelfs tevoorschijn en ik kan de prachtige riviervallei nu ook daadwerkelijk zien, met een mooie regenboog als cadeautje erbij. De rest van de middag is het super zonnig weer! Ik droog grotendeels snel op, behalve mijn voeten, want de trail is veranderd in een klein riviertje door al die regen.

Vroeg in de middag kom ik aan in Saltoluokta, waar ik twee nachtjes blijf. Ik spreid mijn hele hebben en houden uit in de zon om te drogen, terwijl ik geniet van een heerlijke wafel met een kop thee. Daarna is het tijd voor operatie regenbroek deel 2, de gorilla-tape houdt het goed maar er zijn nieuwe scheuren ontstaan de afgelopen dagen.