De finish!

Dag 23 - Kebnekaise - Sälkastugorna (25 km)

Ook vandaag weer een mooie dag, zon en later bewolkt. De reden dat ik jullie steeds een weer update geef is dat het veel invloed heeft op deze route. Het eerste stuk vandaag is hetzelfde als twee dagen geleden (maar dan de andere kant op), terug naar de Kungsleden. Nu het niet keihard regent is de imponerende vallei veel beter te zien. Ook de ergste modder is opgedroogd waardoor ik mijn voeten droog kan houden.

Na 13 km voel ik opeens een stekende pijn in mijn rechterknie. Ik heb dat soms aan het eind van de dag maar dit is wel erg vroeg en het doet ook meer zeer. Bergop is geen probleem, maar bergaf en rechtdoor kan ik alleen nog maar een beetje strompelen. Het zal komen door de steile afdaling van gisteren. Maar waar ik nu ben kan ik niet blijven, dus ik neem wat pijnstilling en als een kreupel paard loop ik naar de shelter, nog 6 km verder.

Daar aangekomen neem ik eerst maar even pauze en eet wat, altijd een goed idee. Daarna probeer ik voorzichtig weer verder te lopen en dat gaat warempel gewoon goed. De pijnstillers en de pauze hebben genoeg geholpen. Het pad is vanaf hier ook vlak en heeft weinig rotsen dus dat is minder belastend. De laatste 7 km naar de hut zijn daardoor gelukkig goed te doen.

Bij de hut koop ik wat eten in het mini-winkeltje. De laatste echte winkel is nu al meer dan een week geleden en de hut-winkels hebben weinig keus. Dus mijn maaltijden zijn wat merkwaardig en eentonig geworden. Vanavond weer noodles, deze keer met maïs, noten en rozijnen. Nog best lekker maar misschien heb ik gewoon honger genoeg. 

Amy heb ik sinds het ontbijt bij het mountain station niet meer gezien, en ze is helaas niet hier en verschijnt later ook niet. Dan zal ze toch ergens anders zijn gaan kamperen. Er is hier geen bereik dus ik kan geen berichtje sturen. Ik klets tijdens het eten met Linda, een Australische dame die vorig jaar de PCT gelopen heeft, net als ik twee jaar geleden. Het is zo gezellig dat ik de saunatijd gemist heb, oeps.

Dag 24 - Sälkastugorna - Alesjaurestugorna (25 km)

Vandaag opeens heb ik het gevoel dat het wel genoeg is zo, en ik ben klaar om weer naar huis te gaan. Het einde is in zicht, nog een paar mooie dagen ervan maken. Gelukkig heb ik de hele dag geen last meer van mijn knie. Het regent wel weer, maar de zon schijnt ook regelmatig. Perfect weer voor regenbogen, en ik zie er dan ook verschillende. 

Het pad gaat vandaag over het hoogste punt op de Kungsleden, 1140 meter hoog. Het laatste stukje is wel een beetje steil, maar niets vergeleken met de berg van eergisteren! Precies als ik boven ben breekt de zon door de wolken, en ik heb een perfect uitzicht over de vallei die ik zojuist doorkruist heb. 

Aan het einde van deze lange dag kom ik bij de hut. Zodra de tent staat ga ik gauw naar de sauna, deze keer zal ik hem niet missen! Daar tref ik Amy weer, ze was gisteren inderdaad wat eerder gestopt, en heeft vandaag extra ver gelopen om me weer in te halen. Met nog twee Duitse en twee Zweedse vrouwen is het een gezellige boel in de sauna.

Dag 25 - Alesjaurestugorna- Abiskojaurestugorna (21 km)

Tijdens het ontbijt klets ik met een aantal jonge meiden die net begonnen zijn vanuit het noorden. Ze zijn nog onervaren en zeer enthousiast. Net als de meeste mensen hier lopen ze alleen het meest noordelijke deel. Dat is een wandeling van ongeveer een week, die door de hutten ook zeer goed te doen is zonder tent en met minder ervaring. 

Het is weer mooi weer, gelukkig maar, want mijn regenbroek is zo langzamerhand bijna onherstelbaar. Wel een beetje koud, het einde van het seizoen hier nadert. Het grootste deel van de ochtend loop ik met muts en handschoenen. De route loopt door een vallei met een aaneenschakeling van meren. Heel mooi, dus steeds weer de handschoen uit om een foto te maken. 

Het laatste deel van van is heuvel af, en mijn knie protesteert weer. Flauw, want gisteren was hij de hele dag prima in orde, en vandaag was korter en makkelijker. Maar het is niet ver meer naar de hut, waar een uurtje rust er weer voor zorgt dat alles functioneert.

Bij de hut krijgen we trouwens alle uitleg over de berghutten. Dat je in de keuken en de sauna zelf het water in de emmers moet bijvullen als het leeg is, net als dat je zelf vuile water moet afvoeren en het hout moet hakken als het op is. Handig dat we dat in de allerlaatste hut horen (maar we wisten dat natuurlijk allang)!

Bij het avondeten ontmoet ik Adam. Hij loopt de Green Ribbon, een nog vrij onbekende lange afstandsroute door half Zweden, zo'n 1300 km lang. Eerder ben ik al twee mensen tegen gekomen die dat ook deden. De route ligt niet precies vast, waardoor iedereen zijn eigen pad loopt, maar je kunt een deel over de Kungsleden lopen. Ik vertel eerst niet dat ik de PCT heb gelopen, want dat maakt dat zijn prestatie onterecht minder lijkt, maar het komt uiteindelijk toch ter sprake. 

Dag 26 - Abiskojaurestugorna - Abisko (18 km)

De laatste dag op de Kungsleden, 14 km nog tot het eind. Het is een mooi einde, met een wat ander karakter dan de laatste dagen, langs een meer en een rivier. Wat lager gelegen, zijn er weer bomen langs het pad, en het is duidelijk het einde van het seizoen.

Ik kom als eerste bij het eindpunt aan, na een kwartiertje volgt ook Amy, samen met Adam (die we gisteren ontmoette). Het is raar dat de tocht nu echt ten einde is, het voelt tegelijk kort en lang geleden dat ik begonnen ben. Amy blijft nog een paar dagen om wat in de buurt te lopen, en Adam is nog niet bij het einde van zijn tocht. Maar voor mij is het nu genoeg, ik heb mijn vlucht omgeboekt en ga morgen naar huis. Nog even bijkomen voor het normale leven weer begint volgende week. 

We hoopten op wafels of pannenkoeken om ons succes te vieren, maar er is niet echt een café in het fjäll station. We lopen 2 km naar het dorp Abisko, maar daar is helaas ook niks gezelligs. Wel is er een supermarkt en we zijn erg hongerig inmiddels. Dus we kopen lunch (brood! tomaten! kaas!) en eten die op op een wat treurige picknicktafel naast de supermarkt. Dan lopen we weer terug, want kamperen kan bij het fjäll station.

Gelukkig is er wel een restaurant waar we dan toch eindelijk het einde van het avontuur vieren met pizza en bier, met Amy, Adam, en Mara (een Duitse). Een prachtig avontuur door een ruig landschap, met vele ontmoetingen en een nieuwe vriendschap. Ik ben heel blij dat ik deze mooie tocht heb kunnen maken.

Bedankt allemaal weer voor het meelezen (en meeleven) met mijn verhalen, het is altijd leuk om jullie reacties te zien. Ook super bedankt aan iedereen die op al mijn beestjes heeft gepast, zodat ik zonder zorgen op pad kon. En wie weet, tot een volgend avontuur!