Heuvelland

Dag 41 (26.9 km) - vrijdag 21 augustus 

Door de onweersbui en de regen van gisteren is het behoorlijk afgekoeld en niet meer zo benauwd. Een zonnetje en af en toe wat bewolkt maakt excellent wandelweer. Het landschap wordt hier echt mediterraan. Ik loop langs cactussen en olijven boomgaarden en door bossen vol met kurkeiken. Hiervan worden elke paar jaar de bast afgeschraapt om kurk van te maken. Het is een gek gezicht, al die half kale bomen. 

Gisteren in het hotel heb ik mijn planning nog eens bestudeerd.  Een paar dagen geleden heb ik de etappes tot het einde gepland, en toen dacht ik dat ik zondag klaar zou zijn, en heb ik een vliegtuig naar huis op maandagavond geboekt. Nu ik het nog eens bekijk, zijn dan de laatste wandeldagen wel erg lang. Maar het vliegtuig gaat pas maandagavond, dus ik kan net wat langzamer wandelen en dan ook nog de maandagochtend gebruiken. Ik heb ook de bus van het eind naar Barcelona geboekt dus nu heb ik een echte deadline. 

In de middag loop ik weer een heuvel op (één van de laatste denk ik), en bovenaan heb ik opeens een zeer weids uitzicht. Ik kan helemaal tot aan de zee kijken. Daar ga ik heen! Het is nog maar een paar dagen nu, haast onwerkelijk. Maar ik heb ook wel zin om naar huis te gaan. Je kunt ook wel aan mijn uitrusting zien dat ik al een poos op pad ben: mijn wandelshirt heeft inmiddels gaten op de rug en is gedegradeerd tot slaapshirt, de schoenen beginnen er erg afgetrapt uit te zien, en mijn wandelstokken eigenlijk ook.

Opeens zie ik links van me een vliegtuig in de bomen hangen. Totaal onverwacht en surrealistisch (hoewel ik daarna zie dat het op zich wel in het boekje stond). Het is een blusvliegtuig wat tijdens bluswerkzaamheden voor een bosbrand is neergestort, de bemanning heeft het helaas niet overleefd. Het vliegtuig hebben ze maar laten liggen. 

Ik slaap vannacht in een onbemande berghut. Fijn, want het waait behoorlijk hard en hoewel er geen regen voorspeld is, is harde wind ook wel erg onrustig. Ik zit rustig bij de hut mijn water te filteren als er 5 Spanjaarden en een hond aan komen. Het zijn en stel jongeren (spreken gelukkig Engels), en als weekend uitje gaan ze in een hut overnachten. Dan komen er opeens nog 8 mensen aan met matjes op hun rug. Dat is een probleem want het is maar een klein hutje. Er zijn twee soort van brede bedden van een meter of drie boven elkaar. Daar lig je dan naast elkaar op, maar 14 mensen past echt niet. Gelukkig blijkt de groep van acht ook tenten mee te hebben, dus die gaan ze dan maar in de buurt opzetten. Ik denk dat ze ook liever uit de wind geslapen hadden maar ja, soms kan het niet. 

Dag 42 (26.6 km) - zaterdag 22 augustus 

Zodra de zon op komt maak ik me klaar om te vertrekken. Ik doe het zo stil mogelijk, want de anderen zijn nog in dromenland, maar het is toch nog best lawaaiig: lucht uit het matje laten lopen, kleren uit een plastic tas, alles in de tas proppen. Nou ja, ze draaien zich maar nog eens om.

Ik begin een heel stuk over goede brede bospaden, en ga dan ook heel vlot. Ik kom weer best veel ruïnes tegen, er zijn ontzettend veel verlaten stenen huizen in deze streek, ik denk dat iedereen met de komst van de auto's in het dal is gaan wonen. Sommige hebben nog een dak, bij andere groeien de bomen aan de binnenkant. 

Na het kleine dorpje Els Villars gaat de route een heel eind over asfalt. Het boekje beveelt een alternatieve route aan, die meer onverharde paden heeft. Dat lijkt me wel wat, dus ik doe het. Het begin is makkelijk maar gaat nog over de weg. Dan volgt een heel stuk tussen de olijven boomgaarden, en daar staan gewoon markeringen, ook al is dit geen officiële variant. Maar dan het laatste stuk naar Vilamaniscle. Er staat een beschrijving in het boekje: volg de borden naar Vilamaniscle. Er is één bord aan het begin. En daarna veel grote en kleine paadjes, zonder enige markering. Ze staan zelfs niet op mijn (digitale) kaart. Op goed geluk kies ik maar een pad dat naar het oosten gaat. Het is niet veel gebruikt en een beetje overgroeid, maar wel een leuk paadje. Het eindigt uiteindelijk bij een grindweg die wel op mijn kaart staat. Daar tref ik ook nog een prachtige cactus, met de lekkerste cactusvijg die ik ooit op heb. 

Richting het einde van de dag zoek ik een kampeerplek. Hier in het laagland is dat wat lastiger dan in de bergen. In de buurt van huizen is het niet toegestaan, en er zijn hier veel meer huizen. In geval van nood kan ik nog 6 km doorlopen naar een camping, maar dat is niet nodig, want in de buurt van een verlaten 10e eeuws kerkje is een (bijna droge) bron, mét picknicktafel in de schaduw en plek voor een tentje. Het is er verder doodstil, perfect voor mij!

Dag 43 (21.2 km) - zondag 23 augustus 

Deze dag heb ik zowat de hele tijd de zee in zicht, en die komt steeds dichterbij! Ik loop door de laatste heuvels. Natuurlijk gaat het nog wel even flink omhoog, maar voor 500 meter klimmen draai ik nu mijn hand niet meer om! Tijdens de klim laat ik mijn gedachten wegdwalen over mijn hele reis tot nu toe. 

Op dit lage heuvelland groeien vooral veel struiken en die hebben vaak stekels, goed opletten dus. De bomen zijn dun gezaaid, en er is weinig schaduw, maar veel zon vandaag. Rond lunch tijd heb ik het dan ook flink warm, en als ik rond 14.00 uiteindelijk bij de zee aan kom loop ik meteen rechtdoor erin (nou ja, even rugzak af en schoenen uit). Ik ben niet van de strand vakanties maar dit is toch wel even genieten.

Ondanks dat ik nu wel bij de zee ben is dit nog niet helemaal het einde van de route. Ik loop nog een klein stukje vandaag en sla dan af richting de camping. Morgen het allerlaatste stukje en dan in de middag eerst met de bus naar Barcelona, en dan met het vliegtuig naar huis. Ik was mijn broek en shirts maar even op de camping, dan kan ik (min of meer) schoon de reis aan gaan. Morgen hebben jullie nog één laatste verhaaltje van me te goed!